ο εαυτός που δεν έχω

Ζούμε σε μία κοινωνία που μας έχει κάνει να θέλουμε να είμαστε άλλοι από αυτό που πραγματικά είμαστε.

Φοβόμαστε να δείξουμε στον άλλον τον αληθινό μας εαυτό. Την αληθινή μας ζωή.

Φοβόμαστε να εκφράσουμε τα αληθινά μας συναισθήματα.

Να πούμε σ’ αγαπώ, στη μάνα  μας, στο πατέρα μας, στο φίλο μας.

Ειδικά το σ’ αγαπώ το αφήνουμε για το αύριο, γιατί παίρνουμε σαν δεδομένο ότι θα υπάρχει αυτή η μέρα. Τίποτα δεν είναι δεδομένο στη ζωή.

Παρόλο που επικοινωνία μας έχει γίνει καθημερινό φαινόμενο στα μέσα  κοινωνικής δικτύωσης, στο πραγματικό κόσμο φοβόμαστε να πούμε στον άλλον τι πραγματικά νοιώθουμε.  Να δείξουμε την αλήθεια μας.

Καθημερινά συναναστρεφόμαστε με πολλούς και διαφορετικούς ανθρώπους. Αφεντικά, προϊστάμενοι, γνώστοι, άγνωστοι, φίλοι, κολλητοί, σχέσεις, συγγενείς, περαστικοί….κ.τ.λ

Άγνωστοι μεταξύ αγνώστων. Όχι γιατί δεν τους ξέρουμε καλά, αλλά γιατί τους δείχνουμε μία άλλη εικόνα από αυτή την πραγματική που έχουμε μέσα μας.

Μία εικόνα που λίγο πολύ προσπαθούμε και εμείς οι ίδιοι να την ποιάσουμε στο νοητικό κόσμο που ζούμε.

Μας ενδιαφέρουν οι άλλοι τι νομίζουν για εμάς και τροφοδοτούμε αυτό το τέρας για ν’αρέσουμε στους άλλους.

Ένα μικρό video για το πως γινόμαστε καθημερινά πιο ψεύτικοι, μόνο και μόνο για να δείξουμε στον άλλον μία άλλη version του εαυτού μας.