Οι άνθρωποι δεν έμαθαν ακόμη…

Οι άνθρωποι δεν έμαθαν ακόμη πως να επικοινωνούν μεταξύ τους.

Οι άνθρωποι  δεν έμαθαν ακόμη ότι πρέπει να ακούσουν πριν μιλήσουν.

Οι άνθρωποι  δεν έμαθαν ακόμη ότι κάποια στιγμή θα πεθάνουν και ότι πρέπει να ζήσουν τη ζωή τους.

Οι άνθρωποι δεν έμαθαν ακόμη ότι και τη Δευτέρα και τη Παρασκευή πρέπει να είναι στο ίδιο mood…για να είναι happy.

Οι άνθρωποi δεν έμαθαν ακόμη ότι υπάρχουν τόσοι κώδικες για να επικοινωνήσουμε( Κ.Ο.Κ…κ.ο.κ), για το ποιος θα περάσει πρώτος και ποιος τελευταίος και ο γηραιότερος  όπως και να χει, έχει προτεραιότητα, όπως έχει το μεγαλύτερο φορτηγό και αμάξι στο δρόμο.

Οι άνθρωποι δεν έμαθαν ακόμη ότι στη περίοδο της κρίσης, της φτώχειας και της ταλαιπωρίας, είναι πολυτέλεια να έχεις το καινούργιο iphone + ότι δεν είναι απαραίτητο.

Οι άνθρωποι δεν έμαθαν ακόμη ότι με τα 700 ευρώ μισθό είναι πολυτέλεια να φοράς παπούτσια 100 ευρώ και παντελόνι 150 ευρώ.

Οι άνθρωποι δεν έμαθαν ακόμη ότι οι καιροί αλλάζουν και πρέπει ν ‘ αλλάξουν και αυτοί.

Οι άνθρωποι δεν έμαθαν ακόμη ότι δεν είναι αδίκιμα ότι σκεφτείς να μη το μοιραστείς στα social.

Οι άνθρωποι δεν έμαθαν ακόμη ότι το Internet τους εκμεταλεύετε και ότι χάνουν το πολύτιμο χρόνο τους.

Οι άνθρωποι δεν έμαθαν ακόμη ότι είναι ντροπή και αίσχος ν’ ανεβάζουν τα απόκρυφά τους στο net.

Οι άνθρωποι δεν έμαθαν ακόμη ότι και ο υπολογιστής είναι ένα μικρότερο κουτάκι από τη t.v και ότι αν δεν το χειριστείς καλά θα σου κάνει περισσότερο ζημιά απ’ ότι η t.v, οπότε καλύτερα να ξεκινήσεις να βλέπεις t.v.

Οι άνθρωποι δεν έμαθαν ακόμη ότι τίποτα δεν είναι δεδόμενο στη ζωή και ότι καθημερινά πρέπει να κερδίζεις τα δεδομένα που νομίζεις ότι έχεις.

Οι άνθρωποι δεν έμαθαν ακόμη πως να μη πέφτουν θύματα του καταναλωτισμού.

Οι άνθρωποι δεν έμαθαν ακόμη πως να χαίρονται τη ζωή τους στο έπακρο, δίχως πολλά – πολλά.

Οι άνθρωποι δεν έμαθαν ακόμη ότι πρέπει να αρχίσουν να ζουν το τώρα, είτε είναι άνεργοι, είτε οτιδήποτε άλλο, γιατί η ζωή είναι μικρή, πολύ μικρή.

Οι Έλληνες δεν έμαθαν ακόμη ότι τον ΕΝΦΙΑ δεν θα έπρεπε να τον  πληρώσουν.

Οι Έλληνες δεν έμαθαν ακόμη ότι αν δεν πληρώσουν τον ΕΝΦΙΑ 10.000.000 Έλληνες, οι πολιτικοί θα μας κλάσουν τ’ αρχίδια.

Οι Έλληνες δεν έμαθαν ακόμη ότι από τη μεταπολίτευση και μετά μας κυβερνούν 5 οικογένειες και δεν γίνεται εν έτει 2017 να ψηφίζουν το ζαβό παιδί.

Οι άνθρωποι δεν έμαθαν ακόμη ότι εκείνοι έχουν τη δύναμη και όχι οι πολιτικοί.

Οι άνθρωποι δεν έμαθαν ακόμη ότι πρέπει να θυμούνται, γιατί λαός που ξεχνά την ιστορία του είναι καταδικασμένος να την ξαναζήσει.

Οι άνθρωποι δεν έμαθαν ακόμη ότι δεν γίνεσαι ευτυχισμένος με την αγορά των προϊόντων – καταναλωτικών αγαθών.

Οι άνθρωποι δεν έμαθαν ακόμη να σέβονται τους άστεγους και αυτούς που δεν έχουν στον ήλιο μοίρα.

Οι άνθρωποι δεν έμαθαν να αισθάνονται περισσότερο και να σκέφτονται λιγότερο.

Οι άνθρωποι δεν έμαθαν ακόμη ότι Ελευθερία, Δικαιοσύνη, Σεβασμός….και άλλες τέτοιες λεξούλες που μαθαίναμε στο Δημοτικό, έχουν μεγαλύτερη σημασία απ’ ότι τους δίνουνε.

Οι άνθρωποι δεν έμαθαν ακόμη πολλά, πάρα πολλά. Κρίμα σ’ αυτούς που έφυγαν και δεν πρόλαβαν να γίνουν άνθρωποι, αλίμονο σ’εμάς που είμαστε εν ζωή και δεν σκεφτόμαστε να γίνουμε άνθρωποι.

Advertisements

το νόημα της ζωής;;;;;;

Μη κάνετε παιδιά ρε παιδιά.

Το έχω γράψει πολλές φορές, αλλά μερικές φορές μου αρέσει να γίνομαι γραφικός μαλάκας. Από το πουθενά ερχόμαστε στο πουθενά πηγαίνουμε. Μεγαλώνουμε σε μία κοινωνία που μας έχει κάνει να θέλουμε πράγματα, πρότυπα, είδωλα, εικόνες, τα οποία αν τα κατακτήσουμε θα νοιώθουμε ευτυχισμένοι, επιτυχημένοι, ωραίοι, μοιραίοι, κοινωνικά αποδεκτοί, ολοκληρωμένοι, τα καταφέραμε και εμείς…

Συνέχεια θέλουμε κάτι, συνέχεια αναζητούμε κάτι άλλο, συνέχεια προσπαθούμε να ποιάσουμε κάτι το οποίο είναι τόσο μακριά από τις δικές μας προσδοκίες, από τα δικά μας όνειρα, από τα δικά μας πιστεύω, από τις δικές μας ανάγκες, από τη δική μας την ζωή.

Βασικά στην αρχή νομίζουμε ότι είναι τα δικά μας τα θέλω και οι δικές μας ανάγκες. Αν είμαστε λίγο ξύπνιοι, λίγο ν’ ανήκουμε στην μειονότητα, λίγο παραπάνω να κουράζουμε το μυαλό μας, λίγο να μας αρέσει το ξεβόλεμα απ’ ότι το βόλεμα, λίγο να είμαστε κατεργάρηδες, λίγο να κοιτάμε τα πράγματα έξω από την ασφάλεια, λίγο έξω από το κουτί, λίγο…λίγο…και πάλι λίγο. Τόσο χρειάζεται, τόσο λίγο, για να δούμε ότι όλα αυτά που έχουμε και κατέχουμε, όλα αυτά που κυνηγάμε, όλα αυτά που τα βάλαμε στην ζωή μας είναι όλα άχρηστα και δεν είναι από τα δικά μας θέλω, αλλά της μάνας, του πατέρα, της κοινωνίας, του επιτυχημένουν φίλου…κ.τ.λ…κ.τ.λ

Θα ξεκινήσω από την ηλικία των 18. Μία κρίσιμη ηλικία, πολύ κρίσιμη.

6 χρόνια δημοτικό, 3 γυμνάσιο, 3 λύκειο = 12 χρόνια καθισμένοι στο θρανίο που μας μαθαίνει της ζωής το παραμύθι. Αν βάλουμε και τις ενδιάμεσες ώρες όλων αυτών των χρόνων που πηγαίνουμε να μάθουμε αγγλικά, γαλλικά, ιταλικά, πιάνο, μπαλέτο, φροντιστίρια, μαθηματικά, φυσική, χημεία. Πολύ κούραση, πάρα πολύ κούραση και τσουπ φθάνουμε στην ηλικία των 18 που πρέπει να πάρουμε την πιο κρίσιμη απόφαση της ζωής μας. Να διαλέξουμε τι θέλουμε να κάνουμε, ν’ ασχοληθούμε για το υπόλοιπο της ζωής μας, είτε αυτό είναι σπουδές, είτε είνα μία τέχνη, είτε…είτε…είτε…

Πίεση από τους γονείς να σπουδάσουμε, να γίνουμε και εμείς κάτι. Άνθρωποι των γραμμάτων και της Τέχνης μη μείνουμε αμόρφωτοι. Λες και αυτοί που τελειώνουν τα πανεπιστήμια είναι ΟΛΟΙ μορφωμένοι.

Τελικά δεν το βρίσκεις με τίποτα σ’αυτή την ηλικία, πολύ δύσκολο και τελικά αποφασίζεις να διαλέξεις να σπουδάσεις μόνο και μόνο για να κάνεις την επανάστασή σου, να φύγεις από το σπίτι σου, γιατί δεν αντέχεις άλλο τους γονείς σου να σου λένε, πρέπει να κάνεις κάτι, πρέπει να σπουδάσεις, πρέπει …. πρέπει …. πρέπει…..

Οπότε ξεκινάς τις σπουδές, όχι αυτές που ήθελες τελικά, γιατί πολύ απλά δεν ήξερες τι ήθελες, αλλά κάποιες άλλες, που το μόνο μέχρι στιγμής που σου φέρνουνε είναι ένα εισητήριο μακριά από το σπίτι και τίποτα άλλο.

Πολύ γρήγορα μετά από 4 χρόνια, συνηδειτοποιείς ότι οι σπουδές που έκανες, δεν ήταν ένα δικό σου θέλω, αλλά ίσως το θέλω του πατέρα σου  και της μάνας σου. Ίσως και λίγο η απομάκρυνση από το σπίτι. Και τώρα με το χαρτί αυτό που έχεις και να βρεις δουλειά πάνω σ’ αυτό που τελείωσες, δεν το κανείς με χαρά γιατί πολυ απλά δεν σου αρέσει.

Τέλος πάντων συμβιβάζεσαι μ’αυτή την ιδέα, βάζεις το χαρτί που τελείωσες στο συρτάρι και βρίσκεις μία δουλειά η οποία δεν είναι και τόσο κοντά σ’ αυτό που ονειρευόσουν.

Η δουλειά που δεν σου άρεσε έχει γίνει συνήθεια πλέον και τελικά τη κάνεις και λες και ευχαριστώ. Τα χρήματα που αποκομίζεις από αυτή την εξαίρετη εργασία είναι τόσα πολλά που δεν ξέρεις τι να τα κάνεις.

Συμβιβάζεσαι με αυτή την δουλειά, δουλεύεις…δουλεύεις, αγοράζεις, καταναλώνεις, χρεώνεσαι, ξεχρεώνεις και φτου από την αρχή.

Φθάνεις στην πολυπόθητη ηλικία των 30 και επειδή είσαι ωραίος και μοιραίος έχεις σχέση με την οποία σκέφτεσαι να κάνεις παιδιά. Δουλεύετε και οι 2, 8 με 9 ώρες για να τα φέρεται βόλτα, αλλά και παλι ζορίζεσαι, αλλά τι να σου πει το ζόρισμα μπροστά σ’ ένα παιδί, ένα παιδί που μόλις θα φθάνεις κουρασμένος στο σπίτι, μετά από 10-11-12 ώρες δουλειές αυτό θα σε κοιτάει, θα σου χαμογελάει και εσύ θα χαίζεσαι από την χαρά σου….

Είναι ωραία τα παδιά, μακάρι να μέναμε όλοι παιδιά. Και οι μεγάλοι κάποτε ήταν παιδιά, αλλά το έχουν ξεχάσει, μερικοί το θυμούνται ακόμη το παιδί που έχουν μέσα τους. Τους αγαπώ αυτούς τους ανθρώπους.

Τα παδιά είναι αγάπη, τα παδιά είναι ζωή, τα παδιά είναι χαρά, τα παδιά είναι πολλά, παρά πολλά… για να χωρέσουνε μόνο μέσα σε λίγες γραμμές κειμένου.

Το πρόβλημα ξεκινάει όταν  αδυνατείς να μεγαλώσεις τα παδιά σου και αναγκάζεσαι  να στα μεγαλώσουν οι άλλοι αντί για εσένα. Κάποιες οικογένειες τα δίνουν σε σταθμούς. Κάποιες άλλες τους τα μεγαλώνουν οι παπούδες, οι γιαγιάδες, οι θείοι, αδέλφια, ανήψια, πάμε παδιά, όλοι μαζί μπορούμε να μεγαλώσουμε και τα δικά μου τα παιδιά.

Οπότε αφού ολοκληρώθηκες σαν άντρας, σύζυγος, άνθρωπος και έφτασες να κάνεις παδιά, αντιλαμβάνεσαι ότι δεν μπορείς να τα μεγαλώσεις μόνο με την δική σου τσέπη, μόνο με τις δικές σου αντοχές, μόνο με τον δικό σου χρόνο, να τα χωρέσεις μέσα στο δικό σου καθημερινό πρόγραμμα και αναγκάζεσαι να βάλεις και άλλους στο παιχνίδι, συνεισφέροντας όλοι αυτοί είτε οικονομικά, είτε κρατόντας το παδί, είτε μαγειρεύοντας, είτε κάνοντας δουλειές στο σπίτι… κ.τ.λ. Ότι έχει κανείς και ότι μπορεί παιδιά.

Ωραία ζωή….

Ξυπνάς στις 06.30 για να είσαι στην δουλειά στις 08.00…

Δουλεύεις τουλάχιστον ένα οχτάωρο συν καμία ώρα απλήρωτη υπερωρία, γιατί παίζει και κρίση και αν δεν κάτσεις, περιμένουνε άλλοι πόσοι στην ουρά, καλύτεροι από εσένα.

Αν κάνεις αυτό που σπούδασες, αυτό που ονειρεύτηκες, τότε μπράβο σου, το 1/3 της ζωής σου θα είναι καλύτερο, απ’ ότι αν έκανες μία δουλειά που δεν θα σου άρεσε και τόσο.

Τελειώνεις την δουλειά στις 16.00, μαζί με την υπερωρία άντε 17.00 και φθάνεις σπίτι 18.00. Κουρασμένος από όλη αυτή την μάχη της δουλειάς, μπαίνεις σπίτι και αντικρύζεις τη γυναίκα σου και το παιδί σου και μαζί μ’ αυτούς την μάνα σου, την μάνα της, τον πατέρα σου, τον πατέρα της, κάνα ανήψι, κάνα θείο, όχι απαραίτητα όλους μαζί, αλλά συνδιασμοί αυτών. Πότε βλέπεις τους γονείς σου μόνο, πότε τους γονείς της, άλλες φορές όλους μαζί κ.τ.λ. Σε όλους αυτούς είσαι υποχρεωμένος… Σου μεγαλώνουν το παιδί το ξέχασες;;;;Πως θα το μεγαλώσετε οι 2 σας, αφού δουλεύετε 9-10 ώρες κάθε μέρα.

Όποτε μην μιλάς. Το ξέρω θέλεις λίγη ησυχία, λογικό είναι, ήσουν 8 ώρες στην δουλειά, με ανθρώπους που δεν καταλαβαίνει ο ένας τον άλλον. Με ανθρώπους που αναγκάζεσαι να συνυπάρξεις όχι γιατί το θέλεις αλλά να, είναι αυτή η δουλειά βλέπεις, οπότε θα πρέπει να φάει ο ένας τον άλλο στην μάπα , όχι για πολύ, όχι για λίγο, παρά μόνο για το 1/3 της ζωής μου. Το άλλο 1/3 κοιμάμαι, λιώνω για να μπορώ να δουλεύω και να είμαι δυνατός την υπόλοιπη ημέρα. Το τελευταίο 1/3 της ζωής υποτίθεται ότι θα πρέπει να κάνεις πράγματα για εσένα, την γυναίκα σου και το παιδί σου. Αλλά έχει ξεχαστεί αυτό, δεν τηρήται από κανέναν. Όλος σου ο κόσμος τώρα είναι το παιδί, οπότε πρέπει να κάνεις τα αδύνατα δυνατά να το μεγαλώσεις, τρώγοντας στην μάπα όλους αυτούς που είναι έτοιμοι να θυσιάσουν και την δική τους ζωή προκειμένου να μεγαλώσεις εσύ το παιδί σου. Είναι η μάνα σου με την νέα ιδιότητα αυτή της γιαγιάς, τσουπ έχεις 2 γιαγιάδες, 2 παπούδες θα σε προσέχουνε γιατί εμείς πρέπει να δουλέψουμε.

Και κάποιοι νομίζουν ότι μεγαλώνουν παιδιά, ενώ τους τα μεγαλώνουν άλλοι.

Κάποιοι άλλοι καταλαβαίνουν λίγο τις αηδίες που γράφω και δεν μπαίνουν στο κόπο να κάνουν παιδιά.

Ο Αντισθένης είχε πει “όσοι έχουν παιδιά να τα χαίρονται και όσοι δεν έχουν να χαίρονται.

Προσωπικά είμαι από αυτούς που χαίρονται…

Φίλε μου καλέ, αν δεν μπορείς να κάνεις παδιά, δεν πειράζει μη κάνεις. Δεν είναι ντροπή να μη κάνεις παδιά, αντιθέτως είναι ντροπή να κάνεις παιδιά και να συντηρείς οικογένεια με 700 ευρώ. Τα οποία δεν σου φτάνουν ούτε για τσίχλες και να περιμένεις από την μάνα σου την μάνα της, και όσοι άλλοι μπορούν να βοηθήσουν για να πληρώσεις το νοίκι, το τηλέφωνό σου, τα μπεμπιλίνα του μωρού, το φαγητό σας κ.ο.κ

Μη στεναχωριέσαι γάμα την γνώμη της μάνας σου κα της πεθεράς σου. Αυτοί κάνανε τα παιδιά τους, εσείς είστε, δεν μπορούν οι γονείς να ζητάνε από τα παδιά τους να κάνουν παδιά. Τα παιδιά ξέρουν αν θέλουν να κάνουν παιδιά και όχι οι γονείς των παιδιών αν θέλουν τα παιδιά τους να κάνουν παιδιά.

Μη φοβάσαι κοινωνικά αποδεκτός δεν θα είσαι ποτέ. Όχι επειδή δεν έκανες παιδιά, αλλά για άλλους πολλούς και διάφορους λόγους, ένας ασήμαντος από αυτούς, γιατί απλά έχεις καταντήσει να κάνεις πράγματα που δεν σου αρέσουν. Οπότε δείχνεις άλλη εικόνα στο συνόλο από αυτή που έχεις μέσα σου. Μία εικόνα ουτοπική, που ούτε εσύ μπορείς να την ποιάσεις, αλλά αν μη τι άλλο χαίρεσαι και μόνο που την ονειρεύεσαι.[…]

Μην πέφτεις στην παγίδα που πέφτουν όλοι…Αν τώρα έτυχε και έπεσες γιατί απλά δεν τραβήχτηκες την κατάλληλη στιγμή, ή απλά έτυχε όπως μου λένε κάποιοι, δεν πειράζει, θα την βρεις την άκρη, τα πρώτα 20 χρόνια είναι δύσκολα, μέχρι να σου φύγει…

Συνεχίζεται[…]