Αττικόν

Εχθές επισκέφθηκα το Αττικόν, όχι ως ασθενής αλλά ως συνοδός. Έχω επισκεφθεί πολλά νοσοκομεία, όχι μόνο στην ΑΘήνα, αλλά και σε άλλα μέρη της Ελλάδος όπως και της Ευρώπης. Αυτό που θέλω να σχολιάσω για την ώρα είναι τα νοσοκομεία της Αθήνας.

Εν έτει 2017 όλοι ξέρουμε ότι η κατάσταση στη χώρα είναι βούρκος. Η εργασία, η παιδεία, η υγεία, πράγματα που μία χώρα θα έπρεπε να είναι υπερήφανη γι’ αυτά, είναι αίσχος. Δεν θέλω να γίνω γραφικός, όλοι ξέρουμε αυτό που θέλω να πω, απλά θέλω να μοιραστώ και κάτι ακόμη το οποίο ήταν για εμένα πρωτοφανές. Θα περιγράψω λίγο την κατάσταστη για να σας βάλω κατευθείαν στο κλίμα.

Φθάσαμε στις 20.00 η ώρα στα επείγοντα περιστατικά του Πανεπιστημιακού Γενικού Νοσοκομείου. Ο κόσμος αρκετός, άλλοι να κάθονται στις καρέκλες, άλλοι όρθιοι, άλλοι κατάχαμα, αφού δεν είχε καρέκλες για όλους.

Η διαδικασία ήταν η εξής: Έπαιρνες χαρτάκι (αριθμό προτεραιότητας) από το μηχάνημα και περίμενες να έρθει η σειρά σου. Μετά πήγαινες στην reception και έδινες ΑΜΚΑ και εξηγούσες με 2 λόγια τι έχεις. Μετά περίμενες να σε φωνάξουν στο τμήμα διαλογής, στο οποίο αν κατάλαβα καλά εξηγούσες με περισσότερα λόγια τι έχεις και μετά σε φωνάζανε στο γιατρό, ο οποίος θα έκανε την κανονική εξέταση. Το τμήμα διαλογής δεν καταλαβαίνω. Ποιο το νόημα; Στα περισσότερα νοσοκομεία παίρνεις χαρτί προτεραιότητας και μόλις έρθει η σειρά σου πηγαίνεις κατευθείαν στο γιατρό. Προσωπικά δεν το έχω ξανασυνατήσει σε κανένα νοσοκομείο και απ’ ότι κατάλαβα δε φάνησε μόνο σ’ εμένα παράξενο αλλά και σε πολλούς άλλους που ήταν εκεί.

Καθίσαμε σχεδόν 3 ώρες εκεί, οπότε κάποια στιγμή είπαμε να πάρουμε κάτι από τη καντίνα, διότι δε ξέραμε πόση ώρα θα μας πάρει όλη η διαδικασία. Η καντίνα πολύ καλή, αλλά ακριβή. 10 euro για 2 σαντούιτς και 2 νεράκια. Αν δε κάνω λάθος τις καντίνες των νοσομοκείων τις παίρνει ιδιώτης και τις δουλεύει. Δεν είναι σωστό αυτό. Με τόσα λεφτά που μας έχουν φάει όλ’ αυτά τα χρόνια θα έπρεπε η καντίνα να είναι δημόσια, του νοσοκομείου και οι τιμές να είναι χαμηλές. Κάτι σαν καψιμί ας πούμε. Και εντάξει εγώ είχα να πάρω 2 σάντουιτς, το κακόμαρο το γεροντάκι που είναι εκεί πόσες ώρες όρθιο, χωρίς παιδιά να τον βοηθήσουν, πως θα του φανεί αν πληρώσει 4 euro για ένα σάντουιτς;;;; Άθλια η κατάσταση.

Άλλο ένα πράγμα που μ’ ενόχλησε πολύ ήταν οι τουαλέτες. Αφού αγόρασα από τη καντίνα τα πράγματα, έψαχνα να βρω σε κάποιο χώρο του νοσοκομείου απολυμαντικό να καθαρίσω τα χέρια μου για να φάω. Δε βρήκα πουθενά. Κάποια στιγμή είδα μία τουαλέτα και είπα να πάω να πλυθώ εκεί. Η εικόνα απερίγραπτη. Έχω περάσει από πολλά καταγώγια, αλλό αυτό που είδα δε μπόρεσα να το πιστέψω. Χαρτί και σαπούνι ούτε λόγος. Άφαντα. Η τουαλέτα φαινόντανε τόσο ταλαιπωρημένη. Το μισό λεκανοπέδιο της Αττικής να έχεις χέσει και κατουρήσει δε θα ήταν τόσο βρώμικη.

Μερικές φορές μπαίνεις στο νοσοκομείο υγειής και βγαίνεις άρρωστος. Όλη η εικόνα  του νοσοκομείου έμοιαζε σαν τις τριτοκοσμικές χώρες. Αίσχος και πάλι αίσχος.

Την επόμενη φορά που θα επισκεφθώ νοσοκομείο, εύχομαι να αργήσει αυτή η μέρα, θα πάρω μαζί μου και φωτογραφική μηχανή, έτσι για την ιστορία.