Ανθρώπινα Δικαιώματα

Δεν έχω ψηφίσει ποτέ στη ζωή μου και είμαι πολύ υπερήφανος γι’ αυτή μου την απόφαση.

Δεν το έχω μετανοιώσει καθόλου. Καθ’ όλη τη διάρκεια της ζωής μου, έτυχε να συζητήσω με φίλους και γνωστούς, οι οποίοι μ’ έκραζαν ότι εγώ φταίω για τη σημερινή κατάσταστη της χώρας. Εγώ και άλλοι τόσοι σαν εμένα, που δε πήγαιναν να ψηφίσουν, είχαν και έχουν την ευθύνη αυτού του τόπου.

Πολλά λόγια, πολλές συζητήσεις, αντίλογοι, διαμάχες, κόντρες, γιατί εμείς ψηφίζουμε και είμαστε ενεργοί πολιτές και θέλουμε το καλό αυτού του κόσμου, ενώ εσείς που δε ψηφίζετε είστε αυτοί που πάτε το κόσμο 10 βήματα προς τα πίσω, διότι δεν είμαστε οι πόλιτες που θα ήθελε αυτή η χώρα.

Χωρίς την δική σου ψήφο κάποια στιγμή θα φθάσουμε να έχουμε χούντα, εσύ θα φταις, δε θα έρθει ποτέ η αλλαγή γιατί απλά δε πας να ψηφίσεις, ήταν κάποιες από τις κουβέντες που μου έλεγαν φίλοι, γνωστοί και παρατρεχάμενοι.

Πέρασαν πολλά χρόνια και  συνεχίζω να μη ψηφίζω, ενώ όλοι αυτοί που μου έλεγαν όλα αυτά, έχουν αλλαξει πολλές κυβερνήσεις. Κάποτε ψήφιζαν Πασόκ μέτα έγινε ΚΚΕ, μετά Οικολόγοι και τώρα ψηφίζουν Τσίπρα.

Τότε που βγήκε ο Σύριζα, πρώτη φορά αριστερά, ο κόσμος έτρεξε να το ψηφίσει. Κόσμος σαν τη μάνα σου, το πατέρα σου, το φίλο σου…κ.τ.λ. Είχαν την ελπίδα μέσα τους. Περίμεναν μία αλλαγή. Μετά από τόσα χρόνια που έβγαινε το Πασόκ και η Ν.Δ, τότε με το Τσίπρα πήγαν και οι πέτρες να ψηφίσουν.

Αυτοί οι άνθρωποι είχαν την ελπίδα μέσα τους, πίστευαν ότι κάτι μπορεί ν’ αλλάξει. Μία μικρή αλλαγή θα τη κατάφερνε ο Σύριζα να τη φέρει.

Εγώ δεν πίστεψα ότι ο Τσίπρας και ο κάθε Τσίπρας είχε αυτές τις ικανότητες. Μου φαινόντανε πιο μικρός από αυτά που έλεγε. Δε πιστεύω ότι κυβερνάνε οι κυβερνήσεις της κάθε χώρας, αλλά πολλά ανώτερα όντα […αυτό όμως είναι μία άλλη συζήτηση…], στέλνουν τις εντολές στους εκάστοτε πρωθυπουργούς. Κυβερνόμαστε από πολλούς, οι οποίοι δεν έχουν καμία σχέση με τους πρωθυπουργούς. Οι πρωθυπουργοι της κάθε χώρας είναι και αυτοί ανθρωπάκια σαν εσένα. Εκτελεστικά όργανα. Τίποτα παραπάνω τίποτα παρακάτω.

Αυτό που θέλω να πω σ’ αυτά που γράφω τώρα είναι ότι, δε πήγα ποτέ να ψηφίζω γιατί τίποτα από τα πολλά και βασικά πράγματα που θα έπρεπε να ισχύουν δεν ισχύουν.

Κάποια απ’ αυτά αναγράφονται στην Οικουμενική Διακήρυξη των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του Ανθρώπου. Αυτό το έγγραφο είναι ίσως το σημαντικότερο έγγραφο έναντι όλων των υπολοίπων εγγράφων που έχουν ψηφιστεί από τις χώρες και τις κυβερνήσεις. Αν ίσχυαν έστω και μερικά από αυτά, τότε ίσως να ήμουν από τους πρώτους που θα ψήφιζαν. Δυστυχώς έχουν καταπατηθεί όλα μα όλα. Πρέπει να γίνουμε πρώτα άνθρωποι και μετά πολίτες. Ο άνθρωπος προυπήρχε του πολίτη. Τι να τις κάνεις τις κυβερνήσεις αν εμείς οι ίδιοι και οι πολιτικοί μας δεν μπορούμε να τηρήσουμε βασικά πράγματα τα οποία έχουν να κάνουν με τη δικαιοσύνη, την ελευθερία, την ισότητα, τον σεβασμό, την αλληλεγγύη, τα δικαιώματα.. κ.τ.λ

Παρακάτω αναγράφονται όλα τα δικαιώματα του ανθρώπου, που έχουμε ευθύνη και δικαίωμα να τα ξέρουμε και να τα επικαλούμαστε κάθε φορά που νοιώθουμε στριμωγμένοι και καταπατημένοι. Μάθε ποια είναι τα δικαιώματά σου σαν άνθρωπος και απαίτησέ τα

ΑΡΘΡΟ 1

΄Ολοι οι άνθρωποι γεννιούνται και είναι ίσοι στην αξιοπρέπεια και στα δικαιώματα. Είναι προικισμένοι με λογική και συνείδηση, και οφείλουν να συμπεριφέρονται μεταξύ τους με πνεύμα αδελφοσύνης.

ΑΡΘΡΟ 2

Κάθε άνθρωπος δικαιούται να επικαλείται όλα τα δικαιώματα και όλες τις ελευθερίες που προκηρύσσει η παρούσα Διακήρυξη, χωρίς καμιά απολύτως διάκριση, ειδικότερα ως προς τη φυλή, το χρώμα, το φύλο, τη γλώσσα, τις θρησκείες, τις πολιτικές ή οποιεσδήποτε άλλες πεποιθήσεις, την εθνική ή κοινωνική καταγωγή,την περιουσία τη γέννηση ή οποιαδήποτε άλλη κατάσταση. Δεν θα μπορεί ακόμα να γίνεται καμιά διάκριση εξαιτίας του πολιτικού, νομικού ή διεθνούς καθεστώτος της χώρας από την οποία προέρχεται κανείς, είτε πρόκειται για χώρα ή εδαφική περιοχή ανεξάρτητη, υπό κηδεμονία ή υπό εξουσία ή που βρίσκεται υπό οποιανδήποτε άλλον περιορισμό κυριαρχίας.

ΑΡΘΡΟ 3

Κάθε άτομο έχει δικαίωμα στη ζωή, την ελευθερία και την προσωπική του ασφάλεια.

ΑΡΘΡΟ 4

Κανείς δεν επιτρέπεται να ζει υπό το καθεστός δουλείας, ολικής ή μερικής. Η δουλεία και το δουλεμπόριο υπό οποιαδήποτε μορφή απαγορεύονται.

ΑΡΘΡΟ 5

Κανείς δεν επιτρέπεται να υποβάλλεται σε βασανιστήρια ούτε σε ποινή ή μεταχείριση σκληρή, απάνθρωπη ή ταπεινωτική.

ΑΡΘΡΟ 6

Καθένας, όπου κι αν βρίσκεται, έχει δικαίωμα στην αναγνώριση της νομικής του προσωπικότητας.

ΑΡΘΡΟ 7

Ολοι είναι ίσοι απέναντι στο νόμο και έχουν δικαίωμα σε ίση προστασία του νόμου, χωρίς καμιά απολύτως διάκριση. Ολοι έχουν δικαίωμα σε ίση προστασία από κάθε διάκριση που θα παραβίαζε την παρούσα Διακήρυξη και από κάθε πρόκληση για μια τέτοια δυσμενή διάκριση.

ΑΡΘΡΟ 8

Καθένας έχει δικαίωμα να ασκεί αποτελεσματικά ένδικα μέσα στα αρμόδια εθνικά δικαστήρια κατά των πράξεων που παραβιάζουν τα θεμελιακά δικαιώματα τα οποία του αναγνωρίζουν το Σύνταγμα και ο νόμος.

ΑΡΘΡΟ 9

Κανείς δεν μπορεί να συλλαμβάνεται, να κρατείται ή να εξορίζεται αυθαίρετα.

ΑΡΘΡΟ 10

Καθένας έχει το δικαίωμα, με πλήρη ισότητα, να εκδικάζεται η υπόθεση του δίκαια και δημόσια, από δικαστήριο ανεξάρτητο και αμερόληπτο, που θα αποφασίσει είτε για τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις του είτε, σε περίπτωση ποινικής διαδικασίας, για το βάσιμο της κατηγορίας που στρέφεται εναντίον του.

ΑΡΘΡΟ 11

1. Κάθε κατηγορούμενος για ποινικό αδίκημα πρέπει να θεωρείται αθώος, ωσότου διαπιστωθεί η ενοχή του σύμφωνα με τον νόμο, σε ποινική δίκη, κατά την οποία θα του έχουν εξασφαλιστεί όλες οι απαραίτητες για την υπεράσπισή του εγγυήσεις. 2. Κανείς δεν θα καταδικάζεται για πράξεις ή παραλείψεις που, κατά τον χρόνο που τελέστηκαν, δεν συνιστούσαν αξιόποινο αδίκημα κατά το εσωτερικό ή το διεθνές δίκαιιο. Επίσης, δεν επιβάλλεται ποινή βαρύτερη από εκείνη που ίσχυε κατά τον χρόνο που τελέστηκε η αξιόποινη πράξη.

ΑΡΘΡΟ 12

Κανείς δεν επιτρέπεται να υποστεί αυθαίρετες επεμβάσεις στην ιδιωτική του ζωή, την οικογένεια, την κατοικία ή την αλληλογραφία του, ούτε προσβολές της τιμής και της υπόληψης του. Καθένας έχει το δικαίωμα να τον προστατεύουν οι νόμοι από επεμβάσεις και προσβολές αυτού του είδους.

ΑΡΘΡΟ 13

1. Καθένας έχει το δικαίωμα να κυκλοφορεί ελεύθερα και να εκλέγει τον τόπο της διαμονής του στο εσωτερικό ενός κράτους.

2. Καθένας έχει το δικαίωμα να εγκαταλείπει οποιαδήποτε χώρα, ακόμα και τη δική του, και να επιστρέφει σ’ αυτή.

ΑΡΘΡΟ 14

1. Κάθε άτομο που καταδιώκεται έχει το δικαίωμα να ζητά άσυλο και να του παρέχεται άσυλο σε άλλες χώρες.

2. Το δικαίωμα αυτό δεν μπορεί κανείς να το επικαλεστεί, σε περίπτωση δίωξης για πραγματικό αδίκημα του κοινού ποινικού δικαίου ή για ενέργειες αντίθετες προς τους σκοπούς και τις αρχές του ΟΗΕ.

ΑΡΘΡΟ 15

1. Καθένας έχει το δικαίωμα μιας ιθαγένειας. 2. Κανείς δεν μπορεί να στερηθεί αυθαίρετα την ιθαγένεια του ούτε το δικαίωμα να αλλάξει ιθαγένεια.

ΑΡΘΡΟ 16

1. Απο τη στιγμή που θα φτάσουν σε ηλικία γάμου, ο άνδρας και η γυναίκα, χωρίς κανένα περιορισμό εξαιτίας της φυλής, της εθνικότητας ή της θρησκείας, έχουν το δικαίωμα να παντρεύονται και να ιδρύουν οικογένεια. Και οι δύο έχουν ίσα δικαιώματα ως προς τον γάμο, κατά τη διάρκεια του γάμου και κατά τη διάλυση του.

2. Γάμος δεν μπορεί να συναφθεί παρά μόνο με ελεύθερη και πλήρη συναίνεση των μελλονύμφων.

3. Η οικογένεια είναι το φυσικό και βασικό στοιχείο της κοινωνίας και έχει το δικαίωμα της προστασίας από την κοινωνία και το κράτος.

ΑΡΘΡΟ 17

1. Κάθε άτομο, μόνο του ή με άλλους, έχει το δικαίωμα της ιδιοκτησίας. 2. Κανείς δεν μπορεί να στερηθεί αυθαίρετα την ιδιοκτησία του.

ΑΡΘΡΟ 18

Κάθε άτομο έχει το δικαίωμα της ελευθερίας της σκέψης, της συνείδησης και της θρησκείας, στο δικαίωμα αυτό περιλαμβάνεται η ελευθερία για την αλλαγή θρησκείας ή πεποιθήσεων, όπως και η ελευθερία να εκδηλώνει κανείς τη θρησκεία του ή τις θρησκευτικές του πεποιθήσεις, μόνος ή μαζί με άλλους, δημόσια ή ιδιωτικά, με τη διδασκαλία, την άσκηση, τη λατρεία και την τέλεση θρησκευτικών τελετών.

ΑΡΘΡΟ 19

Καθένας έχει το δικαίωμα της ελευθερίας της γνώμης και της έκφρασης, που σημαίνει το δικαίωμα να μην υφίσταται δυσμενείς συνέπειες για τις γνώμες του, και το δικαίωμα να αναζητεί, να παίρνει και να διαδίδει πληροφορίες και ιδέες με οποιοδήποτε μέσο έκφρασης, και από όλο τον κόσμο.

ΑΡΘΡΟ 20

1. Καθένας έχει το δικαίωμα να συνέρχεται και να συνεταιρίζεται ελεύθερα και για ειρηνικούς σκοπούς.

2. Κανείς δεν μπορεί να υποχρεωθεί να συμμετέχει σε ορισμένο σωματείο.

ΑΡΘΡΟ 21

1. Καθένας έχει το δικαίωμα να συμμετέχει στη διακυβέρνηση της χώρας του, άμεσα ή έμμεσα, με αντιπροσώπους ελεύθερα εκλεγμένους.

2. Καθένας έχει το δικαίωμα να γίνεται δεκτός, υπό ίσους όρους, στις δημόσιες υπηρεσίες της χώρας του.

3. Η λαϊκή θέληση είναι το θεμέλιο της κρατικής εξουσίας, η θέληση αυτή πρέπει να εκφράζεται με τίμιες εκλογές, οι οποίες πρέπει να διεξάγονται περιοδικά, με καθολική, ίση και μυστική ψηφοφορία, ή με αντίστοιχη διαδικασία που να εξασφαλίζει την ελευθερία της εκλογής.

ΑΡΘΡΟ 22

Κάθε άτομο, ως μέλος του κοινωνικού συνόλου, έχει δικαίωμα κοινωνικής προστασίας, η κοινωνία, με την εθνική πρωτοβουλία και τη διεθνή συνεργασία, ανάλογα πάντα με την οργάνωση και τις οικονομικές δυνατότητες κάθε κράτους, έχει χρέος να του εξασφαλίσει την ικανοποίηση των οικονομικών, κοινωνικών και πολιτιστικών δικαιωμάτων που είναι απαραίτητα για την αξιοπρέπεια και την ελεύθερη ανάπτυξη της προσωπικότητάς του.

ΑΡΘΡΟ 23

1. Καθένας έχει το δικαίωμα να εργάζεται και να επιλέγει ελεύθερα το επάγγελμα του, να έχει δίκαιες και ικανοποιητικές συνθήκες εργασίας και να προστατεύεται από την ανεργία.

2. Ολοι, χωρίς καμιά διάκριση, έχουν δικαίωμα ίσης αμοιβής για ίση εργασία.

3. Κάθε εργαζόμενος έχει δικαίωμα δίκαιης και ικανοποιητικής αμοιβής, που να εξασφαλίζει σ’ αυτόν και την οικογένειά του συνθήκες ζωής άξιες στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Η αμοιβή της εργασίας, αν υπάρχει, πρέπει να συμπληρώνεται με άλλα μέσα κοινωνικής προστασίας.

4. Καθένας έχει το δικαίωμα να ιδρύει μαζί με άλλους συνδικάτα και να συμμετέχει σε συνδικάτα για την προάσπιση των συμφερόντων του.

ΑΡΘΡΟ 24

Καθένας έχει το δικαίωμα στην ανάπαυση, σε ελεύθερο χρόνο, και ιδιαίτερα, σε λογικό περιορισμό του χρόνου εργασίας και σε περιοδικές άδειες με πλήρεις αποδοχές.

ΑΡΘΡΟ 25

1. Καθένας έχει δικαίωμα σε ένα βιοτικό επίπεδο ικανό να εξασφαλίσει στον ίδιο και στην οικογένεια του υγεία και ευημερία, και ειδικότερα τροφή, ρουχισμό, κατοικία, ιατρική περίθαλψη, όπως και τις απαραίτητες κοινωνικές υπηρεσίες. Εχει ακόμη το δικαίωμα σε ασφάλιση για την ανεργεία, την αρρώστια, την αναπηρία, τη χηρεία, τη γεροντική ηλικία, όπως και για όλες τις άλλες περιπτώσεις που στερείται τα μέσα της συντήρησης του, εξαιτίας περιστάσεων ανεξάρτητων από τη θέληση του.

2. Η μητρότητα και η παιδική ηλικία έχουν δικαίωμα ειδικής μέριμνας και περίθαλψης. Ολα τα παιδιά, ανεξάρτητα αν είναι νόμιμα ή εξώγαμα, απολαμβάνουν την ίδια κοινωνική προστασία.

ΑΡΘΡΟ 26

1. Καθένας έχει δικαίωμα στην εκπαίδευση. Η εκπαίδευση πρέπει να παρέχεται δωρεάν, τουλάχιστον στη στοιχειώδη και βασική βαθμίδα της. Η στοιχειώδης εκπαίδευση είναι υποχρεωτική. Η τεχνική και επαγγελματική εκπαίδευση πρέπει να είναι εξασφαλισμένη για όλους. Η πρόσβαση στην ανώτατη παιδεία πρέπει να είναι ανοικτή σε όλους, υπό ίσους όρους, ανάλογα με τις ικανότητες τους.

2. Η εκπαίδευση πρέπει να αποβλέπει στην πλήρη ανάπτυξη της ανθρώπινης προσωπικότητας και στην ενίσχυση του σεβασμού των ανθρώπινων δικαιωμάτων και των θεμελιακών ελευθεριών. Πρέπει να προάγει την κατανόηση, την ανεκτικότητα και τη φιλία ανάμεσα σε όλα τα έθνη και σε όλες τις φυλές και τις θρησκευτικές ομάδες, και να ευνοεί την ανάπτυξη των δραστηριοτήτων των Ηνωμένων Εθνών για τη διατήρηση της Ειρήνης.

ΑΡΘΡΟ 27

1. Καθένας έχει το δικαίωμα να συμμετέχει ελεύθερα στην πνευματική ζωή της κοινότητας, να χαίρεται τις καλές τέχνες και να μετέχει στην επιστημονική πρόοδο και στα αγαθά της.

2. Καθένας έχει το δικαίωμα να προστατεύονται τα ηθικά και υλικά συμφέροντα του που απορρέουν από κάθε είδους επιστημονική, λογοτεχνηκή ή καλλιτεχνική παραγωγή του.

ΑΡΘΡΟ 28

Καθένας έχει το δικαίωμα να επικρατεί μια κοινωνική και διεθνής τάξη, μέσα στην οποία τα δικαιώματα και οι ελευθερίες που προκηρύσει η παρούσα Διακύριξη να μπορούν να πραγματώνονται σε όλη τους την έκταση.

ΑΡΘΡΟ 29

1. Το άτομο έχει καθήκοντα απέναντι στην κοινότητα, μέσα στα πλαίσια της οποίας και μόνο είναι δυνατή η ελεύθερη και ολοκληρωμένη ανάπτυξη της προσωπικότητάς του.

2. Στην άσκηση των δικαιωμάτων του και στην απόλαυση των ελευθεριών του κανείς δεν υπόκειται παρα μόνο στους περιορισμούς που ορίζονται από τους νόμους, με αποκλειστικό σκοπό να εξασφαλίζεται η αναγνώριση και ο σεβασμός των δικαιωμάτων και των ελευθεριών των άλλων, και να ικανοποιούνται οι δίκαιες απαιτήσεις της ηθικής, της δημόσιας τάξης και του γενικού καλού, σε μια δημοκρατική κοινωνία.

3. Τα δικαιώματα αυτά και οι ελευθερίες δεν μπορούν, σε καμιά περίπτωση, να ασκούνται αντίθετα προς τους σκοπούς και τις αρχές των Ηνωμένων Εθνών.

ΑΡΘΡΟ 30

Καμιά διάταξη της παρούσας Διακήρυξης δεν μπορεί να ερμηνευθεί ότι παρέχει σε ένα κράτος, σε μια όμάδα ή σε ένα άτομο οποιοδήποτε δικαίωμα να επιδίδεται σε ενέργειες ή να εκτελεί πράξεις που αποβλέπουν στην άρνηση των δικαιωμάτων και των ελευθεριών που εξαγγέλονται σ’ αυτήν.

Το πείραμα Solomon Eliot Asch

Πάντα μου άρεσε να διαφωνώ, όχι από αντίδραση, χωρίς λόγο, έτσι μόνο για να πάω κόντρα, αλλά γιατί μου άρεσε ο αντίλογος. Πάντα πίστευα ότι ο αντίλογος είναι κάτι που σε πηγαίνει πιο μακρυά, σε οδηγεί κάπου, πάει την συζήτηση λίγο πιο πέρα από τα καθιερωμένα. Αν είναι κοινή συναινέση, συμφωνείς σε όλα, και λες σε όλα ναι…ναι…ναι, δεν πρόκειται να έρθει ποτέ η αναθεώρηση μίας σκέψης, ή ενός προβληματισμού. Πολύς κόσμος φοβάται να διαφωνήσει για να μην διαφοροποιηθεί από τους γύρω του. Νοιώθει πιο ήσυχος, ήρεμος και ομαδικός και με περισσότερη ασφάλεια όταν είναι μέσα στο κοπάδι. Πάντα μου άρεσε να είμαι εκτός και μόνος. Η μειοψηφία είναι αυτή που έχει την μεγάλη αξία και δύναμη και όχι η πλειοψηφία. Εντάξει όχι πάντα. Αλλά τις περισσότερες φορές. Έχουν γίνει πολλά κοινωνικά πειράματα. Ένα από τα πιο παλιά είναι το πείραμα του Solomon Eliot Asch. Αυτό το ολιγόλεπτο video θέλει να μας δείξει πως μπορεί το πλήθος ν’ αλλάξει την γνώμη του ενός. Πως μπορεί να αμφισβητήσει ένας άνθρωπος τα ίδια του τα μάτια μόνο και μόνο για να μη πάει κόντρα στο πλήθος και διαφοροποιηθεί.

Μου έτυχε αρκετές φορές στη ζωή μου, να πρέπει να διαφωνήσω με σημαντικά πρόσωπα, συγγενείς, συναδέλφους κ.τ.λ. για σημαντικά και πολύ καίρια πράγματα, που είχαν να κάνουν με αποφάσεις ζωής. Όταν καταλάβαινα ότι ήμουν λάθος το παραδεχόμουνα και ζητούσα και συγνώμη και ευχαριστώ που μπόρεσε και με έκανε να το δω. Τις περισσότερες φορές υποστήριζα την γνώμη μου και ας ήμουν και μόνος, δεν πειράζει. Έτσι και αλλιώς τα περισσότερα πράγματα στην ζωή μας τα περνάμε μόνοι μας, πρέπει να τα περνάμε και να τα ξεπερνάμε μοναχοί μας, οπότε γιατί όχι και αυτό; Είναι δύσκολο να διαφωνείς συνέχεια με τον άνθρωπό σου, πόσο μάλλον να διαφωνείς με μία ολόκληρη ομάδα ανθρώπων. Τότε όμως δεν είναι που νοιώθεις πραγματικά ελεύθερος; Ελεύθερος να υποστηρίξεις την γνώμη σου, αυτό που πιστεύεις και αγαπάς και ας είσαι μόνος, δεν πειράζει. Και τι έγινε αν σε κοιτάνε όλοι και τι έγινε αν σε δείχνουν και σε συζητούν. Και τι έγινε αν είσαι μόνος σου μέσα στο πλήθος. Προσπάθησε να διαφωνείς όσο μπορείς περισσότερο στην ζωή σου, όχι από κόντρα, όχι από ξεροκεφαλιά, αλλά με συνείδηση, ακεραιότητα και μ’ επιχειρήματα. Και δεν πειράζει ας είσαι και μόνος. Προσωπικά πιο πολύ εκτιμώ αυτόν που έστω και με 2-3 κουβέντες επιχειρηματολογεί και διαφωνεί, παρά μ’ αυτόν που επαναλαμβάνει τα ίδια με του άλλους, σαν παπαγαλάκι τα ίδια και τα ίδια, μίας και δεν έχει τι άλλο να πει, έ αφου λένε όλοι τα ίδια.

Good Evening London

Μία από τις αγαπημένες μου σκηνές ειναι η ομιλία του Hugo Weaving στην ταινία V for Vendetta.

Όποτε και να δω αυτή την σκηνή, νομίζω είναι πάντα πιο επίκαιρη από ποτέ. Την έχω δει αμέτρητες φορές και θα την βλέπω σε όλη μου τη ζωή.

[…0.55…]

Γιατί αν το λόμπι υποκαθιστά την συζήτηση, οι λέξεις πάντα θα διατηρούν τη δύναμή τους. Οι λέξεις μεταφέρουν νοήματα…και για όσους ακούνε, εκφράζουν την αλήθεια και η αλήθεια είναι ότι κάτι τρομερό συμβαίνει στη χώρα.

Βία και αδικία, αδιαλλαξία και καταπίεση και αν κάποτε διαμαρτυρόσασταν, σκεφτόσασταν ή μιλούσατε…τώρα έχετε κάμερες και συστήματα παρακολούθησης…

…που αναγκάζουν την υποταγή σας.

Πως συνέβη, ποιος ευθύνεται γι’ αυτό; Σίγουρα κάποιοι φταίνε περισσότερο από άλλους…και θα λογοδοτήσουν αλλά…για να πούμε την αλήθεια, αν ψάχνετε για ένοχους…κοιταχτείτε σε έναν καθρέφτη.

Ξέρω γιατί το κάνατε; Ξέρω γιατί φοβάστε; Ποιος δε θα φοβόνταν;

Πόλεμος, τρόμος, αρρώστιες. Υπάρχουν μυριάδες πρόβληματα που συνετέλεσαν να διαφθείρουν τα κίνητρα και να χάσετε την κοινή λογική. Ο φόβος σας κυριάρχησε και στον πανικό σας…πιστέψατε στον Ανώτατο Καγκελάριο, Άνταμ Σάτλερ.

Σας υποσχέθηκε τάξη και ειρήνη. Και σ’ αντάλλαγμα ζήτησε μόνο την σιωπηλή υποταγή σας. Χθες, διέκοψα την σιωπή σας, χθες ανατίναξα τα δικαστήρια για να θυμίσω στην χώρα όλα αυτά που έχουν ξεχάστεί.

Πριν 400 χρόνια, ένας σπουδαίος άνθρωπος, θέλησε να χαράξει…την 5η Νοεμβρίου στην μνήμες μας. Στόχος του ήταν να θυμίσει ότι η δικαιοσύνη και η ελευθερία δεν είναι απλές λέξεις. Είναι τρόπος ζωής.

Οπότε αν δε βλέπετε τίποτα, αν τα εγκλήματα της κυβέρνησης  σας είναι τελείως άγνωστα… τότε σβήστε την 5η Νοεμβρίου από τη μνήμη σας.

Αλλά αν βλέπετε ότι βλέπω…

Αν νοιώθετε ότι νοιώθω…

Αν ψάχνετε ότι ψάχνω κι εγώ...

τότε ζητώ να σταθείτε πλάι μου ένα χρόνο από σήμερα, έξω από τις πύλες του κοινοβουλίου και μαζί θα τους προσφέρουμε μία 5η Νοέμβρη που δε θα ξεχαστεί ποτέ.

 

DNA Journey

Ίσως αν ξέραμε πραγματικά το ποιοι είμαστε και από που καταγόμαστε να μην είμασταν τόσο κάθετοι και άδικοι. Οι άνθρωποι συνηθίζουν να βάζουν ταμπέλες στους δρόμους για να μας βοηθούν να μην χανόμαστε, να βρίσκουμε τον δρόμο μας πιο εύκολα. Οι ταμπέλες έχουν να μας πουν πιο πολλά απ’ ότι νομίζουμε.

Οι άνθρωποι πυκνά – συχνά βάζουν ταμπέλες όχι μόνο στους δρόμους αλλά και στους ανθρώπους. Όλοι μας έχουμε ακούσει να λέει κάποιος, αυτός είναι ξένος, μαύρος, αλήτης, χασικλής, πουτάνα, χοντρός, μαλάκας, σπαστικός, πούστης, αλλοδαπός, πρόσφυγας..κ.τ.λ. Παρόλ’ αυτά συνεχίζει να είναι ένας άνθρωπος σαν όλους τους άλλους, με καρδιά, μυαλό και πνεύμα.

Προσωπικά για πολλά χρόνια έλεγα ότι δεν ήμουν ρατσιστής, γιατί ήξερα ότι το να είναι κάποιος ρατσιστής είναι κακό, και αν το πεις και το δηλώσεις, ίσως να γίνεις δαχτυλοδεικτούμενος. Από την άλλη πάλι μου είχαν πει οι γονείς μου, το σχολείο και η κοινωνία που μεγάλωνα ότι δεν είμαι ρατσιστής. Δεν ξέρω πως ήξεραν ότι εγώ δεν είμαι ρατσιστής, αλλά έλεγαν ότι είναι κακό να είσαι ρατσιστής. Οπότε δεν θέλεις να είσαι κάτι κακό, αλλά σίγουρα κάτι καλο. Δεν είχα έρθει ποτέ σ’ επαφή με άλλους ανθρώπους, από άλλες φυλές και εθνικότητες. Και δεν λέω έρχοντας σ’ επαφή, να μιλήσεις και να δώσεις απλά οδηγίες σ’εναν τουρίστα 5 λέπτα πριν φύγει το τρένο, αλλά εννοώ να μιλήσεις μαζί του για ώρες, να μείνεις μαζί του στον ίδιο χώρο για μέρες, βδομάδες, μήνες. Να φας, να πιεις να διασκεδάσεις, να συζητήσεις – να διαφωνήσεις, να περάσεις Χριστούγεννα, Πάσχα, Πρωτοχρονιά μαζί του και να τον ζήσεις.

Οπότε αποφάσισα για μερικά χρόνια να μη λέω είμαι ρατσιστής ή δεν είμαι ρατσιστής, γιατί πολύ απλά δεν είχα την εμπειρία αυτή που θα με έφθανε στο αποτέλεσμα να καταλήξω στο αν είμαι ή όχι ρατσιστής. Έπρεπε να περάσω το δικό προσωπικό τέστ για να δω τι τελικά είμαι.

4 χρόνια από την ζωή μου τα πέρασα στο εξωτερικό. Σε μία χώρα της Ευρώπης στην οποία υπάρχουν επιρροές και κουλτούρες από 3 διαφορετικές ηπείρους, λόγω της γεωγραφικής θέσης της χώρας. Έμενα με Ισπανούς, Γάλλους, Πορτογάλους, Αφρικανούς, Ασιάτες, Αρμένιους και με ανθρώπους από κάθε μεριά της γής.

4 χρόνια γνώρισα πολλούς από αυτούς, διάβασα μαζί τους, έπαιξα, γέλασα, στεναχωρήθηκα, διασκέδασα, διαφώνησα, τους γνώρισα καλά, με κάποιους έγινα φίλος, με κάποιους άλλους περαστικός.

Το τέστ έβγαλε ότι τελικά δεν είμαι ρατσιστής. Αυτό όμως φάνηκε μετά τα 4 χρόνια εμπειρίας που είχα στην χώρα αυτή. Μέχρι τότε απλά παρατηρούσα τον κόσμο όταν τους έλεγα ότι είμαι Έλληνας, έβλεπα την πρώτη αντίδραση και συγχρόνως παρατηρούσα και το εαυτό μου όταν μου έλεγαν ότι είναι από μία άλλη χώρα, εκτός της Ελλάδας.

Είμαστε όλοι σαν αδέλφια. Έχουμε ρίζες απ’ όλες τις μεριές της γης. Παρόλ’ αυτά αμέτρητοι πόλεμοι έγιναν για να υπερασπιστεί  κάθε λαός την εργασία του, την δουλειά του, το μέρος όπου γεννηθήκε και μεγαλώσε.

Έχει χυθεί αμέτρητο μέλανι γράφωντας βιβλία για το ρατσισμό και των αγώνα κατά σ’ αυτόν. Άλλα πόσα ντοκιμαντέρ έχουν γυριστεί για τις φυλετικές διαμάχες και την υπεράσπιση των συνόρων της κάθε χώρας.

Προσωπικά πιστεύω ότι η γή ανήκει σε όλους.

Δεν θα έπρεπε να υπάρχουν σύνορα, σημαίες, βίζες, πράσινες κάρτες κ.τ.λ

Ο κάθ’ ένας θα έπρεπε να είναι ελεύθερος να πάει όπου θέλει, όποτε θέλει και με όποιον θέλει.

Υπάρχουν πολλών ειδών ρατσιστές. Αυτοί που έχουν πρόβλημα με ανθρώπους διαφορετικής κυρίως εθνικότητας και φυλής και αυτοί που έχουν πρόβλημα με την διαφορετικότητα του ατόμου. Είναι οι ίδιοι αυτοί που βάζουν τις ταμπέλες και γίνονται ρατσιστές στους πούστηδες, στους ανάπηρους, στους μαλάκες,  στους γελοίους, στις λεσβίες, στους φτωχούς…στους μαύρους και σε κάθε λογής ανθώπινης υπάρξης που τείνει να είναι διαφορετική από αυτόν.

Το παρακάτω video μας δείχνει την διαδρομή του DNA μας. Ίσως μετά από αυτό να μπορείς να δεις λίγο περισσότερο απ’ ότι καλά, τους ανθρώπους που είναι διαφορετικοί από εσένα, είτε λόγω φυλετικής διαφοράς, είτε λόγω σεξουαλικής, οικονομικής ή ειδικής.

 

 

I Forgot My Phone

 

Ξέχασα το κινητό μου…

Ένα video το οποίο μου λέει πολλά. Μας δείχνει μία κοπέλα η οποία έχει ξεχάσει το κινητό της και προσπαθεί να συμπεριφερθεί σαν να μην έγινε τίποτα, να συμπεριφερθεί όπως παλιά, πριν την εποχή του κινητού, που περισσότεροι άνθρωποι απ’ ότι  σήμερα, ζούσαν, έπαιζαν,γελούσαν κάνανε πλάκες, διασκέδάζαν, άγκιζαν, παρατηρούσανε τον κόσμο μέσα από τα δικά τους μάτια και όχι από το φίλτρο την οθόνης, που επικοινωνούσαν πολύ καλύτερα απ’ ότι σήμερα. Μία ζωή που λίγοι σήμερα την νοσταλγούν και την ζηλεύουν, μία ζωή που σε μερικά χρόνια ίσως να φαντάζει ιδανική, ουτοπική.

Το βλέπουμε άλλωστε και σήμερα, οτιδήποτε έρχεται από τα παλιά χρόνια, είναι vintage μας λένε, είναι η εποχή των γονιών μας, που ήρθε ξανά, με περισσότερη αξία, απ’ ότι τότε.

Δεν μπορεί να είναι vintage το κινητό, γιατί παλιά δεν υπήρχε κινητό, αλλά το ραδιόφωνο, η τηλεόραση, μία παλιά συσκευή, ένα παλιό ρολόι, μπορεί να είναι vintage.

Χαιρόμαστε να χρησιμοποιούμε vintage πράγματα γιατί φάινεται ότι είμαστε μέσα στην μόδα και αν μη τι άλλο το vintage, το παλιό είναι αλλιώς και πιο ωραίο.

Και γιατί να μην κάνουμε την ζωή μας όλη vintage και να πρέπει να αρκεστούμε στις άψυχες συσκευές;;; Γιατί να μην ξαναγυρίσουμε στις παλιές εποχές;;; Ποιο ωραίες δεν ήταν;;;

Ένα γρήγορο γιατί… Είναι πιο εύκολο να ποιάσεις τον όρο vintage φορώντας το παντελόνι με την τεράστια καμπάνα της μάνας σου, χρησιμοποιώντας το παλιό ρολόι της γιαγιάς σου και οδηγώντας το παλιό μοτοσακό του θείου σου, και τσουπ είσαι μέσα στην μόδα. Δεν ξεχωρίζεις, είσαι άλλο ένα πρόβατο μέσα στο απέραντο κοπάδι, αλλά αν μη τι άλλο είσαι vintage, είσαι μέσα στην μόδα.

Προσωπικά θα προτιμούσα να φέρναμε πίσω τον τρόπο που μιλούσαμε παλιά, που γελούσαμε, που παίζαμε, που είχαμε περισσότερη ανθρωπιά μέσα μας.

Να κάνουμε vintage τον τρόπο που επικοινωνούμε, τον τρόπο που ακούμε μουσική, τον τρόπο που τρώμε, πίνουμε, ξοδεύουμε…

Εν ολίγης να κάνουμε vintage όλη την νέα μας ζωή, που έχει γίνει για τα μπάζα, σε σχέση με την παλιά εποχή.

Μία ζωή χωρίς Facebook, Twitter, Instagram, κινητά, έξυπνες συσκευές…ακραίες τεχνολογικές ανακαλύψεις, γρήγορα μηνύματα, γρήγορα chat…likes…dis..likes…., κ.τ.λ

Πόσοι όμως από εμάς έχουμε αυτή την οπισθροδρομική ανάγκη να γυρίσουμε πίσω τον χρόνο και να αρχίσουμε να ζούμε όπως παλιά; Ν’ αρχίσουμε να ζούμε σαν αυτή την μοναδική ημέρα της Charlene deGuzman, στο video που ξέχασε το κινητό της. Να κάνουμε την κάθε μέρα μας έτσι. Με περισσότερη επίγνωση, ανθρωπιά, επικοινωνία, αλληλεγγύη και λιγότερη βλακεία στο μυαλό μας.

Να κάνουμε vintage, τον τρόπο που επικοινωνούσαμε, τον τρόπο που συναντιόμασταν για ραντεβού, για καφέ, τον τρόπο που διασκεδάζαμε, κάναμε έρωτα, sex και φλερτάραμε.

Αυτά πρέπει να ζηλέψουμε από το παρελθόν μας, την παλιά μας την ζωή και να τα κάνουμε vintage, να τα επαναφέρουμε στο σημερινό χάος και όχι την τιράντα, το μούσι, τις βέσπες και τις άψυχες συσκευές. Αν κάνουμε αυτά, τότε ίσως να έχουν σημασία και τ’ άλλα.

Μία γρήγορη και συνοπτική οδηγία για να το καταφέρεις αυτό και να αρχίσεις να αποστασιοποιείσαι από όλ’ αυτά.

Κλείσε Facebook, Instagram, Twitter και οποιοδήποτε άλλο κοινωνικό μέσο σου έχει φάει τα λιγοστά εγκεφαλικά κύταρα που σου έχουν απομείνει.

Άλλαξε το κινητό σου μ’ ένα πιο παλιό κινητό, ή μ’ ένα που ίσα -ίσα παίρνει τηλέφωνο και στέλνει μήνυμα, άντε να έχει και κανένα ξυπνητήρι ή και κάνα φιδάκι για τις πολύ δύσκολες ώρες.

Σταμάτα να την πέφτεις σε άγνωστες από το Internet και βγες έξω να κάνεις καμάκι και η χυλόπιτα έχει την γοητεία  και την αξία της.

Άρχισε να ζεις αληθινά και όχι εικονικά – διαδικτυακά.

Μίλησε σ’ έναν άγνωστο στο δρόμο, βοήθησε ένα συνάνθρωπό σου στο τρένο, πήγαινε θέατρο, μύρισε ένα λουλούδι, χόρεψε στο δρόμο σαν να μην σε βλέπει κανείς και προπάντων σταμάτα να κοιτάς τις οθόνες. Απόλαυσε ένα ηλιοβασίλεμα, την πανσέληνο και όχι τις φωτογραφίες αυτών μέσα από το Facebook και το Instagram. Ποτέ δεν είναι αργά για να ξεκινήσεις να ζεις. Η ερώτηση είναι, θέλεις….;;;;;

 

 

 

These Systems Are Failing

14 Οκτωβρίου 2016 ήταν η μέρα που έβγαλε ο Moby το νέο του άλμπουμ “These Systems Are Failing“, μέσα στο οποίο περιλαμβάνεται και αυτό εδώ το τραγούδι με τίτλο ““Are You Lost In The World Like Me?”. Το video clip θέλει να μας δείξει πόσο πολύ μας έχει επηρεάσει η τεχνολογία και πιο συγκεκριμένα η χρήση των κινητών τηλεφώνων.

Πριν λίγες ημέρες φιλοξένησα έναν φίλο μου στο σπίτι και αυτό που παρατήρησα ήταν το πόσες φορές κοίταζε το κινητό του κατά την διάρκεια της ημέρας. Υπήρχαν στιγμές που μιλούσαμε όλοι μαζί και ενώ δεν φαίνονταν να υπάρχει κάποια δραστηριότητα στο κινητό του, (π.χ εισερχόμενο μήνυμα, like στο F.B…κ.τ.λ), για να του αποσπάσει την προσοχή από αυτά που συζητούσαμε και να ελέγξει το κινητό του, αυτός κάθε λίγα λεπτά άνοιγε την συσκευή και τσεκάριζε το σύμπαν. Δεν το παρεξηγώ γιατί είναι φίλος μου, αλλά δεν άντεξα στο τέλος και του είπα πόσο πολύ τον έχει επηρεάσει η τεχνολογία. Επίσης ήθελα να του πω και κάτι άλλο, το οποίο δεν του το είπα. Είναι αγένεια να συζητάς και κάθε 2 λεπτά να κοιτάς το κινητό σου, είναι αγένεια να μιλάς με τον άλλο και να σταματάς για να πάρεις τηλέφωνο ή να τσεκάρεις το F.B, είναι αγένεια να δίνεις προτεραιότητα στην συσκευή απ’ ότι σε ένα φίλο. Αλλά υπάρχουν πολύ πιο σοβαρά πράγματα που παθαίνει κανείς κάνοντας χρήση έξυπνου κινητού από το να γίνεις απλά ένας αγενής. Η αγένεια είναι το τελευταίο.

Ήθελα να του πω πάρα πολλά και άλλα τόσα να του δείξω, αλλά δεν μου αρέσει να γίνομαι γραφικός, αν και γίνομαι μερικές φορές. Δεν ήταν η κατάλληλη στιγμή για να του έδειχνα όλα αυτά που είχα στον κεφάλι μου. Παρόλ’ αυτά κάποια στιγμή γυρίζει και μου λέει, ότι αν δεν ήταν η δουλειά και το πανεπιστήμιο θα το είχα κλείσει και το κινητό και το F.B.

Ήθελα να γελάσω πάρα πολύ, αλλά δεν το έκανα. Δεν του είπα τίποτα. Σκέφτηκα πολλά, πάρα πολλά, αλλά τελικά δεν του είπα τίποτα. Ίσως μία άλλη στιγμή.

“Are You Lost In The World Like Me?”
(with The Void Pacific Choir)

Look harder, say it’s done
Black days and a dying sun
Dream a dream of god lit air
Just for a minute you’ll find me thereLook harder and you’ll find
The 40 ways it leaves us blind
I need a better place
To burn beside the lightsCome on and let me tryAre you lost in the world like me?
If the systems have failed?
Are you free?
All the things, all the loss
Can you see?
Are you lost in the world like me?
Like me?Burn a courtyard, say it’s done
Throwing knives at a dying sun
A source of love in the god lit air
Just for a minute, you’ll find me there

Look harder and you’ll find
The 40 ways it leaves us blind
I need a better way
To burn beside the lights

Come on and let me try

Are you lost in the world like me?
If the systems have failed?
Are you free?
All the things, all the loss
Can you see?
Are you lost in the world like me?
Like me? [x2]

If the systems have failed